De crisis in Libanon en het humanitair (on)recht
Net nadat de hoop op beterschap in de relaties tussen Israël en de Arabische gemeenschap in het Midden-Oosten was teruggekeerd, laait het geweld weer op en wordt de situatie in Libanon snel onhoudbaar. De escalatie van geweld in het land dreigt zeer snel een nieuwe humanitaire ramp in een historisch zwaar geteisterd gebied te veroorzaken. Deze nieuwe crisis wakkert wegens haar grote en gewelddadige impact ook de vrees voor een nieuw pan-Arabisch conflict aan. Dit moet ten alle prijze vermeden worden. Zowel de inwoners van Israël, Palestina als de buurlanden van deze geteisterde gebieden hebben reeds genoeg leed gezien en verdienen eindelijk een eerlijke kans om samen te bouwen aan een betere, vredevollere toekomst. Welke analyse men dan ook wenst te maken van het conflict, dit zou steeds de uitkomst van de discussie moeten zijn.
Daarom is het zo triest om te zien dat de politieke provocaties van één partij en de overdreven reacties van de andere weer enkel hun eigen agenda dienen, zonder rekening te houden met de talloze onschuldige burgerslachtoffers die nu aan beide kanten vallen. De moedwillige terreurtactieken die beide partijen lijken te gebruiken, zijn schandalig en dreigen een onbetaalbare hypotheek te leggen op de weinige hoop op vrede die ons rest. Hoeveel ‘terroristen’ zullen morgen de plaats innemen van diegenen die nu sneuvelen? En hoe kan iemand hen de waarde van een mensenleven onder de neus wrijven als zij zijn opgegroeid met de beelden van onschuldige doden die door de flagrante verwerping van het humanitaire recht zijn gevallen? Want laten we eerlijk wezen: aan beide kanten nemen strijders en strijdkrachten doelbewust burgers onder vuur, met enkel de bedoeling dood en paniek te zaaien. Een tactiek die niet anders dan als een boemerang zal kunnen terugkeren in het gezicht van diegene die ze wierp.
Herinnert er zich iemand nog de grote conflicten die voor de eerste maal op grote schaal de burgerbevolking in de vuurlinie plaatsten? De recente geschiedenis van de mensenrechten en de parallelle ontwikkeling van het humanitaire recht vinden wortel in het bloed van de miljoenen slachtoffers die er op het Europese vasteland vielen in de vorige eeuw. Zijn we deze lessen dan zo snel vergeten? Moeten we lijdzaam toezien hoe de duurbetaalde verworvenheden op humanitair vlak afbrokkelen onder de aanhoudende druk van militaire tactici in commando-bunkers? Is een individu voor ons ondertussen niet meer waard dan honderd jaar geleden?
Het is tijd voor een bezinning, een moment om stil te staan bij wat we dreigen te verliezen. In meerdere conflicten kunnen we momenteel zien hoe fanatisme bij enkelen een spiraal van geweld doet ontstaan, waarbij bloed voor bloed geruild wordt. En de pasmunt in deze inhumane koehandel zijn de onschuldige vrouwen, kinderen, vaders, broers en zussen, de langzaamaan opgebouwde rechten van individuen, de hard bevochten humanitaire garanties van de Conventies van Genève en de hoop dat mensen hun bloeddorstig verleden achter zich kunnen laten.
Het is tijd voor verontwaardiging, niet enkel voor de ontvoerde soldaten, voor de mensen die bedolven liggen onder het puin, maar voor alle slachtoffers van deze evolutie, hier en elders. Het is tijd om te reageren…
Sonja Eggerickx
voorzitter Unie Vrijzinnige Verenigingen
Dit opiniestuk werd gepubliceerd in De Tijd
