De nieuwe CD&V: naar de restauratie van het conservatieve en parochiale Vlaanderen?

Het is nog niet zolang geleden dat een voorzitter van de CVP triomfantelijk aankondigde dat de nieuwe CVP geboren was. Wat later werd dit bevestigd door een naamsverandering. Openheid en vernieuwing waren de sleutelwoorden. Mediasterren als Rik Torfs werden aangetrokken om ook stedelijk Vlaanderen opnieuw aan te spreken. Maar wat brengt de nieuwe CD&V in de praktijk?

De reactie van de CD&V op de bemiddelingsnota van Johan Vande Lanotte is kenschetsend: een janushouding van "nee, want" tot "ja, maar". Het resultaat is alvast geen compromis, en dus ook geen oplossing die zou toelaten om opnieuw dringend aan de slag te gaan voor het behoud en de verbetering van de Belgische sociale zekerheid, de werkgelegenheid, het milieu, de veiligheid enz.!

Sedert de campagne van Yves Leterme in 2007 en de vijf minuten politieke moed is de CD&V de radicale Vlaamse toer op gegaan. De stellingname van Wouter Beke tegen de compromisnota wijst erop dat het avontuur met Leterme geen accident de parcours was. Het lijkt er sterk op dat de CD&V bewust meewerkt aan het opblazen van België.

Wat kan hiervoor de fundamentele reden zijn? In Belgische context lijkt de rol van de traditionele katholieke partij uitgespeeld. De “goede oude tijd” van de volstrekte CVP-PSC meerderheden behoort tot het verleden maar leeft toch nog verder in sommige nostalgistische geesten. En in een autonoom Vlaanderen liggen de kaarten beter.

De keuze voor CD&V is dus tussen een democratische en constructieve partij in België of een sleutelrol in Vlaanderen. De houding van Wouter Beke tegenover het voorstel van bemiddelaar Johan Vande Lanotte bevestigt het vermoeden dat CD&V gekozen heeft voor het Vlaanderen waarin NVA, CD&V en het Vlaams Belang samen meer dan 56 % van de stemmen halen en waarin de machtspositie van het oude conservatieve katholieke establishment gegarandeerd is en waarin de oude trouwe katholieke kerk nog een belangrijke traditionele rol kan spelen.

Het streven van de nieuwe CD&V is dus niet voor een open, pluralistisch en democratisch Vlaanderen maar voor een conservatief, parochiaal Vlaanderen. Met de CD&V onder leiding van de christelijke ideoloog Beke wordt gekozen voor de terugkeer naar de bron, naar de fundamenten van en de eerbied voor een degelijke christelijke moraal !

Wij moeten niet ver teruggaan in het verleden om vast te stellen dat essentiële verworvenheden van de Verlichting – zoals de rechtsstaat en het fundamentele principe dat iedereen gelijk is voor de wet – door de katholieke kerk nog altijd niet zonder morren worden aanvaard. En wat met abortus, euthanasie en holebi-rechten in het autonome Vlaanderen? Wouter Beke zelf heeft het in zijn in 2007 uitgegeven boek alvast over "De mythe van het vrije ik" (Uitgeverij Averbode).

Dat wij bijzonder ongerust zijn over deze poging tot restauratie hoeft geen betoog. De grote verhalen waarvan men triomfantelijk het einde heeft aangekondigd zijn zeker niet ten einde en moeten tot elke prijs verdedigd worden willen zij niet teloor gaan.

Wat ons verontrust is het stilzwijgen van en de zwijgzaamheid over deze restauratie door de niet conservatieve politieke partijen en media in Vlaanderen. Zien zij het niet, willen zij het niet zien of zijn ze bang?

Maar ook bange mensen krijgen slaag, zeker als zij alleen staan!

Wij roepen dan ook de niet conservatieve partijen op om stelling te kiezen voor een open, pluralistisch Vlaanderen waarin de rechtsstaat geëerbiedigd wordt en waarin ieder gelijk is voor de wet. Geen vrijblijvende stellingnamen maar duidelijke acties die niet vatbaar zijn voor goedkope handelingen en dubbelzinnige interpretaties.

Hoe moeilijk ook, het is een strijd die de moeite loont gestreden te worden.

Luc Devuyst
Erevoorzitter, Unie Vrijzinnige Verenigingen.

Dit opiniestuk verscheen op zaterdag 8 januari 2011 in De Morgen