Fakkels kleuren steeds groener

De mens is regisseur van zijn bestaan. Een bestaan waarin ook anderen zijn betrokken. De mens rijdt de wereld in de prak. We zien het gebeuren, maar wat doen we eraan?
Levensbeschouwingen lijken aarzelend aan de zijlijn te blijven staan: “Behoort ecologie tot onze ‘core-business’”, vragen ze zich af?
De Unie Vrijzinnige Verenigingen heeft alvast de koe bij de hoorns gevat. Zowel naar theorie als praktijk is de georganiseerde vrijzinnigheid in Vlaanderen aan een inhaalbeweging begonnen. Met een studiedag rond het thema werd op 15 oktober in de KVS de aftrap gegeven van mogelijks een mooie transformatie. Harry Kunneman, Henk Manschot, Rik Pinxten en Jean-Paul Van Bendegem gaven invulling aan wat een groene slagader van de organisatie zou kunnen worden. Peter Tom Jones benadrukte het belang van groepen en verenigingen, zo ook vrijzinnige, bij een versneld bewustwordingsproces. Aankopenbeleid wordt herbekeken, een praktische eco-vorming is besteld, een duurzame publicatie is in de maak.
Niet dat de ecologische belangstelling zo nieuw is in vrijzinnige kringen. Reeds in 1985 was er prof. Jaap Kruithof die voluit de groene kaart trok. ‘De mens aan de grens’ was een pleidooi voor eco-centrisme. “Antropocentrisme betekent dat je de mens op een voetstuk plaatst en al de rest je gestolen kan worden. Ecocentristen zien dat breder. Hun moraal geldt niet alleen voor de mens, maar ook voor katten en honden, en koeien en paarden enz.” (‘Knack’, 27/6/2007)
In dezelfde geest is er het pleidooi voor een kritisch humanisme van de hand van prof. Harry Kunneman. ‘Voorbij het dikke-ik’ is de titel van zijn laatste boek waarin hij oproept tot verandering. “Het dikke-ik is welvarend én ontevreden”, zo beweert hij. “In naam van welke waarden kunnen de autonomie en de onverzadigbaarheid van het dikke-ik in het dagelijks leven begrensd worden zonder diens eigenheid geweld aan te doen?”
Een face-the-facts, een terugkeer naar waarden en een bereidheid tot handelen is wat aan de orde is. Voor vrijzinnig Vlaanderen is de tijd rijp om mee aan de kar te duwen. Het leven mag dan al eindig zijn, het is nog geen tijd om te gaan! Verbondenheid met al wat leeft en verantwoordelijkheid voor eigen en toekomstige generaties als motor voor een leefbare wereld - voor iedereen!

Sonja Eggerickx
voorzitter Unie Vrijzinnige Verenigingen