Levensbeëindiging bij kinderen
Het verhaal van An in Humo nr. 3524 heeft me als mens getroffen. Er werd geen rekening gehouden met haar wens om de behandeling van haar gehandicapte baby stop te zetten. Op zaterdag 8 maart 2008 organiseerde LEIF (Levenseinde Informatieforum) te Wemmel een symposium rond beslissingen bij het levenseinde bij wilsonbekwame minderjarigen en plaatste de problematiek van levensbeëindiging bij ernstig zieke pasgeborenen en zuigelingen op de maatschappelijke agenda. Op het symposium kwamen ook verschillende schrijnende casussen aan bod. Nu is er geen enkele regeling voorzien en riskeren de artsen vervolgd te worden wanneer ze levensbeëindiging toepassen. De aanwezige neonatologen en kinderartsen intensieve zorgen van de Vrije Universiteit Brussel pleitten voor het opstellen van een regeling rond levensbeëindiging van deze zeer ernstige kinderen. Men verwees hierbij naar het protocol van Groningen dat door de neonatoloog Pieter Sauer en zijn collega's van het Academisch Ziekenhuis te Groningen ontwikkeld werd. Mits het akkoord van de ouders, multidisciplinair overleg en het naleven van een aantal zorgvuldigheidscriteria wordt levensbeëindiging mogelijk en is er een afspraak met justitie dat er niet vervolgd wordt. Men beslist tot seponering na de toetsing door een commissie van experts van de zorgvuldige toepassing van de criteria. In Nederland blijkt men hierdoor de keuzeproblematiek bij pasgeborenen op een humane manier te behandelen. Het verdient dan ook aanbeveling om te bekijken of een dergelijk protocol ook in ons land mogelijk zou zijn, zodat de beslissingen rond het levenseinde in alle transparantie kunnen genomen worden. Een dergelijk protocol bevat alle zorgvuldigheidscriteria en voorwaarden die in de wet betreffende de euthanasie staan. Op parlementair vlak voorzien spa-spirit wetsvoorstellen van de senatoren Myriam Vanlerberghe en André Van Nieuwkerke en kamerlid Maya Detiège tot aanvulling van de wet van 28 mei 2002 betreffende de euthanasie (wat minderjarigen betreft) een procedure, waarbij de ouders en het medisch team op een zo deskundig mogelijke manier de moeilijke beslissing nemen. In het parlement wensen echter een aantal politici het debat niet te voeren. Een protocol naar Nederlands model zou een oplossing kunnen bieden voor de problemen van nodeloos lijden die zich nu stellen in de praktijk. Het maken van een keuze blijft in alle gevallen echter emotioneel zeer moeilijk en vormt een drama in een mensenleven.
Sonja Eggerickx
Voorzitter Unie Vrijzinnige Verenigingen
Dit opiniestuk verscheen in Humo.
(foto: Shadow of Doubt van Michelle Brea)